အလွန်ရိုးသားသော သိမ်းငှက် ဇာတ်တော်

အလွန်ရိုးသားသော သိမ်းငှက် ဇာတ်တော်

ရှေးသောအခါက ဗာရာဏသီပြည်၌ ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုစဉ်အခါက၊ ဘုရားအလောင်းတော်သည် သိမ်းငှက်တစ်ကောင် ဖြစ်တော်မူသည်။ ထိုသိမ်းငှက်သည် အလွန်ရိုးသားပြီး၊ အလွန်သစ္စာရှိသည်။ သူသည် သူ၏ မိသားစုအား အလွန်ချစ်ခင်သည်။

တစ်နေ့သောအခါ သိမ်းငှက်သည် အစာရှာထွက်သည်။ သူသည် လမ်းဘေး၌ ရွှေလက်ကောက်တစ်ကွင်းကို မြင်တွေ့ရသည်။ သူသည် ရွှေလက်ကောက်ကို ယူ၍ သူ၏ အသိုက်သို့ ယူဆောင်လာလေသည်။

“အမေ၊ အဖေ၊ ကျွန်ုပ်သည် အစာရှာထွက်စဉ်အခါက ရွှေလက်ကောက်တစ်ကွင်းကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ ကျွန်ုပ်၏ ဆုလာဒ် ဖြစ်သည်” ဟု သိမ်းငှက်က ပြောလေသည်။

သိမ်းငှက်၏ မိဘများသည် ရွှေလက်ကောက်ကို မြင်သောအခါ အလွန်ဝမ်းမြောက်ကြသည်။ သူတို့သည် သိမ်းငှက်အား ချီးကျူးကြသည်။

“သားတော်၊ အသင်သည် အလွန်ရိုးသားပြီး၊ အလွန်သစ္စာရှိသည်။ အသင်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ ဂုဏ်ကို ဆောင်သည်” ဟု သိမ်းငှက်၏ မိဘများက ပြောလေသည်။

သိမ်းငှက်သည် သူ၏ မိဘများ၏ ချီးကျူးမှုကို ကြားသောအခါ ဝမ်းမြောက်လေသည်။ သူသည် သူ၏ ရိုးသားမှုကို အလွန်တန်ဖိုးထားသည်။

ထိုအချိန်၌ ကုန်သည်ကြီးတစ်ဦးသည် သူ၏ ရွှေလက်ကောက်ကို ရှာဖွေနေသည်။ သူသည် သူ၏ ရွှေလက်ကောက်ကို မတွေ့ရှိသဖြင့် အလွန်ဝမ်းနည်းနေသည်။

“ကျွန်ုပ်၏ ရွှေလက်ကောက်၊ ကျွန်ုပ်၏ ရွှေလက်ကောက်၊ အဘယ်သို့ ပျောက်ဆုံးသွားပါသနည်း” ဟု ကုန်သည်ကြီးက ငိုကြွေးလေသည်။

ကုန်သည်ကြီးသည် သိမ်းငှက်၏ အသိုက်အနီးသို့ ရောက်လာသောအခါ သိမ်းငှက်၏ အသံကို ကြားလေသည်။ သူသည် သိမ်းငှက်၏ အသံကို ကြားသောအခါ သိမ်းငှက်သည် သူ၏ ရွှေလက်ကောက်ကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်ကို သံသယဝင်လေသည်။

“အမောင် သိမ်းငှက်၊ အသင်သည် ကျွန်ုပ်၏ ရွှေလက်ကောက်ကို တွေ့ရှိခဲ့ပါသလား” ဟု ကုန်သည်ကြီးက မေးလေသည်။

သိမ်းငှက်သည် ကုန်သည်ကြီး၏ စကားကို ကြားသောအခါ သူ၏ ရိုးသားမှုကို မစွန့်လွှတ်လို။ သူသည် ရွှေလက်ကောက်ကို ပိုင်ဆိုင်သူအား ပြန်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်လေသည်။

“အမောင် ကုန်သည်၊ ကျွန်ုပ်သည် ရွှေလက်ကောက်တစ်ကွင်းကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ ကျွန်ုပ်၏ ဆုလာဒ် ဖြစ်သည်” ဟု သိမ်းငှက်က ပြောလေသည်။

ကုန်သည်ကြီးသည် သိမ်းငှက်၏ စကားကို ကြားသောအခါ အလွန်ဒေါသထွက်လေသည်။ “အမောင် သိမ်းငှက်၊ အသင်သည် ကျွန်ုပ်၏ ရွှေလက်ကောက်ကို ခိုးယူခဲ့သည်။ အသင်သည် အလွန်မရိုးသားသော ငှက် ဖြစ်သည်!” ဟု ကုန်သည်ကြီးက အော်ဟစ်လေသည်။

“အမောင် ကုန်သည်၊ ကျွန်ုပ်သည် အသင်၏ ရွှေလက်ကောက်ကို မခိုးယူပါ။ ကျွန်ုပ်သည် ဤရွှေလက်ကောက်ကို လမ်းဘေး၌ တွေ့ရှိခဲ့သည်” ဟု သိမ်းငှက်က တောင်းပန်လေသည်။

“အမောင် သိမ်းငှက်၊ အသင်သည် ကျွန်ုပ်အား မဟုတ်မမှန် ပြောနေသည်။ ကျွန်ုပ်သည် အသင်အား အပြစ်ပေးမည်!” ဟု ကုန်သည်ကြီးက အော်ဟစ်လေသည်။

သိမ်းငှက်သည် ကုန်သည်ကြီး၏ စကားကို ကြားသောအခါ အလွန်ဝမ်းနည်းလေသည်။ သူသည် သူ၏ ရိုးသားမှုကို မယုံကြည်သောကြောင့် စိတ်ပျက်သွားသည်။

“အမောင် ကုန်သည်၊ ကျွန်ုပ်သည် အသင်အား ရွှေလက်ကောက်ကို ပေးအပ်မည်။ သို့သော် ကျွန်ုပ်သည် အသင်၏ မယုံကြည်မှုကို အလွန်စိတ်ပျက်သည်” ဟု သိမ်းငှက်က ပြောလေသည်။

သိမ်းငှက်သည် ရွှေလက်ကောက်ကို ကုန်သည်ကြီးအား ပေးအပ်လေသည်။ ကုန်သည်ကြီးသည် ရွှေလက်ကောက်ကို ရရှိသောအခါ အလွန်ဝမ်းမြောက်လေသည်။

“အမောင် သိမ်းငှက်၊ အသင်သည် ကျွန်ုပ်အား ရွှေလက်ကောက်ကို ပြန်ပေးခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်သည် အသင်အား မယုံကြည်ခဲ့ပါ။ ကျွန်ုပ်သည် မှားယွင်းခဲ့ပါသည်” ဟု ကုန်သည်ကြီးက ပြောလေသည်။

“အမောင် ကုန်သည်၊ အသင်သည် အလွန်မတရားသော သူ ဖြစ်သည်။ အသင်သည် အကျွန်ုပ်အား မယုံကြည်ခဲ့။ ကျွန်ုပ်သည် အသင်အား ခွင့်လွှတ်မည် မဟုတ်” ဟု သိမ်းငှက်က ပြောလေသည်။

သိမ်းငှက်သည် ကုန်သည်ကြီးအား ကျောခိုင်းကာ ထွက်ခွာသွားလေသည်။ သူသည် သူ၏ ရိုးသားမှုကို မယုံကြည်သောကြောင့် အလွန်စိတ်ပျက်သည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ သိမ်းငှက်သည် ရိုးသားခြင်း၏ အရေးပါပုံကို ပို၍ နားလည်သည်။ သူသည် သူ၏ ရိုးသားမှုကို အမြဲတမ်း ထိန်းသိမ်းသည်။ သူသည် အခြားသူများ၏ မယုံကြည်မှုကို မကြောက်ပါ။

ဤဇာတ်တော်သည် ရိုးသားခြင်းနှင့် သစ္စာရှိခြင်းတို့၏ အရေးပါပုံကို သင်ကြားပေးသည်။ ရိုးသားခြင်းသည် အလွန်တန်ဖိုးရှိသော ဂုဏ်တစ်ပါး ဖြစ်သည်။